Легенда пра вёску Гайна

Кажуць з даўніх часоў, што вёску Гайна так назвалі з-за прыгожых бярозавых гаёў. 3 усіх бакоў паселішча акружалі раўнюткія, высачэзныя дрэвы, якія, здавалася, гаманілі з самім небам, хмарам бегчы перашкаджалі. А які прытулак быў для птаства! Магло падацца, што тут раскінуўся райскі куточак — гэтак голасна і непаўторна спявалі боскія стварэнні. Вось у гэтых мясцінах, гавораць, некалі і пабудаваў нейкі падарожны сабе хаціну. 3 цягам часу да яго іншыя людзі сталі далучацца і ўтварылася старажытнае паселішча.

 

Легенда пра вёску Укропавічы

Жыў у Укропавічах адзін памешчык. Даўно гэта было. Можа, і памешчыкам яго нават нельга было назваць, бо меў усяго пару двароў ды з дзесятак сялян. Але ў памяці людзей ён застаўся зусім з іншай нагоды. Справа ў тым, што той пан валодаў здольнасцямі чорнага чараўніка. Нікому ў свеце не дараваў ні крыўды, ні абразы, ні нядобразычлівага позірку. Няхай толькі хто яго закране, то чары дабяруцца не толькі да самога крыўдзіцеля, але і да ягоных нашчадкаў. Пра тыя здольнасці многія распавядалі. Вось што мне чуць давялося ад маёй бабці.

 

Леганда пра вёску Швабы

Швабы стаялі крыху не тут, дзе зараз, бо людзі паступова нібы пасоўвалі яе туды, дзе зручней сяліцца было. Нават могілкі сёння ў вёсцы не першыя, а трэція ад часу заснавання паселішча. Усялякае пра Швабы расказваюць.

 

Легенда пра Лагойск

На погляд мовазнаўцы В. П. Лемцюговай, назва пасёлка паходзіць ад назвы ракі (суфікс «ск» характэрны для гідронімаў, а корань «лагоз» — ад назвы ракі Лагаза). Такую ж думку выказвае і доктар філалагічных навук А. Рогалеў:

 

Святая cасна

Упершыню аб Святой сасне мне давялося пачуць гадоў пад трыццаць таму назад. У размове са мной заслужаны паляўнічы Беларусi I. I. Кашыцкі зазначыў, што, каб упаляваць дзіка, напэўна, давядзецца ісці ажно пад Святую сасну.

 

Паненская гара

У кожнага населенага пункта ёсць штосьці адметнае звязанае з яго далёкім мінулым. Не баюся памыліцца, калі скажу, што для Лагойска ім з'яўляецца Паненская гара. Большасць гаражан, калі размова заходзіць аб яе назве, абавязкова нагадвае, што чулі, ці нават чыталі, што нібыта ў гэтым месцы ў сівую даўніну малады граф ці князь прызначаў спатканні сваей каханцы з простай сялянскай сям'і. Іх сяброўства закончылася трагічна. Адны кажуць, што багаты жаніх скінуў у роспачы дзяўчыну з гары, другія паведамляюць, што яна сама, не знайшоўшы ўзаемнасці, каменем пакацілася ўніз з самай вяршыні i загінула.