Свята-Мікольская царква ў Лагойску

У канцы ХIV ст. у Лагойску дзейнічаў ужо праваслаўны кляштар, асвечаны ў спрадвечныя часы ў ямя Св. Іаана Прадцечы. Калі ў 1387 г. польскі кароль і вялікі князь літоўскі Ягайла надзяляў свайго брата Скіргайлу зямельнымі валадараннямі, каб заручыцца яго падтрымкай у барацьбе з Вітаўтам, то сярод іншых паселішчаў, аддаў яму і Лагойск. Менавіта ў сувязі з гэтым дараваннем ў даравальнай грамаце згадваецца кляштар Св. Іаана Хрысціцеля. З боку Ягайлы ён забяспечваўся дастатковым утрыманнем.

 

Касцёл св. Казіміра ў Лагойску

У 1609 г. Аляксандр Юр’евіч Тышкевіч, унук заснавальніка знакамітага магнацкага роду, прыняў каталіцтва і ў знак пераходу ў лацінскі абрад заснаваў у Лагойску касцёл пад тытулам Нараджэння Найсвяцейшай Марыі Панны і св. Казіміра. Храм пабудавалі на пагорку за ракой Гайнай. Тады гэта была невялікая драўляная святыня, якая згарэла падчас вайны з Масковіяй у 1655 г., але, адбудаваная нанова, была яшчэ раз знішчаная ў часы шведскай навалы ў 1706 годзе.

 

Старажытны Лагойск

Лагойск упершыню ўпамінаецца ў аўтабіяграфічным творы «Павучанне», напісаным вядомым старажытна-рускім князем Уладзімірам Усеваладавічам Манамахам (1053–1125 гг.). Дадзены твор створаны каля 1117 года як запавет, урок жыццёвай і дзяржаўнай мудрасці сваім дзецям і іншым князям. Манамах успамінае пра свае шматлікія паходы па Русі, па стэпах і Еўропе. Але ў творы не названа ніводная дата.

 

Лагойск вачыма Паўла Шпілеўскага

Выдавецтва «Полымя» перавыдала буйную работу аднаго з вядомых навукоўцаў XIX стагоддзя Паўла Шпілеўскага «Падарожжа па Палессі і Беларускім краі». П. Шпілеўскі родам з Беларусі, закончыў Менскую гімназію, затым Пецярбургскую духоўную акадэмію. Выкладаў славеснасць у Варшаве, а пазней стаў пастаянным супрацоўнікам шэрагу пецярбургскіх перыядычных выданняў. Вядомы ён і як пісьменнік, з’яўляецца аўтарам шэрагу апавяданняў, аповесці «Цыганёнак», п’есы «Дажынкі». Шмат увагі надаваў П. Шпілеўскі вывучэнню народнага быту, апублікаваў нямала буйных нарысаў, этнаграфічных артыкулаў, гістарычных і філасофскіх прац. Вучоны аб’ездзіў шмат якія раёны роднага краю, наведаў шмат гарадоў, іншых населеных пунктаў і даў іх апісанне.

 

Археалагічная спадчына Лагойшчыны

Лагойская зямля багата на археалагічныя помнікі: курганы Задор’еўскага, Бяларуцкага, Астрошыцкага, Янушкавіцкага сельсаветаў, гарадзішчы Каменскага і Прусавіцкага сельсаветаў. Гэтыя сведкі мінуўшчыны да нашага часу застаюцца таямніцамі, да якіх не дакранулася ні водная рука археолага.

 

Старыя вуліцы Лагойска

Нямногія жыхары Лагойска, напэўна, ведаюць, якія назвы насілі вуліцы нашага горада, напрыклад, у першай палове XX стагоддзя. Дакладна вядома з архіўных крыніц, што ў 1927 годзе іх было толькі шэсць: Савецкая, Камунальная, Камсамольская, Смалявіцкая, Барысаўская, Прафінтэрна і тры завулкі: Завозерскі, Банны і Чырвоны Роў.

 

Лагожск узяты

Логожск взят. Брячеслав. Изяславль хитростию взят. Мстислав, князь изяславской. Изяславль разорен. Давид, князь полоцкий, изгнан. Рохволд Борисович, князь полоцкий. В то ж время Мстислав, великий князь, видя полоцких князей великое беспокойство, что области, данные братьям и сынам его, непрестанно нападая, разоряли, послал на них братьев своих четырьмя путями.

 

Праўда пра партызанаў. Частка 4

Спрабуючы патрапіць у партызанскі атрад, шматлікія жанчыны зусім не імкнуліся «біць ворага». «Нашыя слаўныя маладзіцы-партызанкі», як іх звалі ў справаздачах, выконвалі функцыі абслугоўваючага персаналу. Яны пралі і чынілі вопратку, даглядалі за быдлам і лячылі людзей. Гэтай долі можна было пазбегнуць, удала «выйшаўшы замуж». Камандзір альбо камісар валодалі неабмежаванай уладай. Па іхнім загадзе любы селянін абавязаны быў зняць з сябе адзіныя боты, а партызан — пайсці на небяспечнае заданне, каб здабыць жанчыне камандзіра шаўковыя панчохі.

 

Старонка 2 з 5

Галоўная старонка - Гісторыя горада